irtrnews.ir

کد خبر: ۲۶۹۶
تاریخ انتشار: ۲۰ اسفند ۱۳۹۷ - ۱۱:۲۹ - ۲۰۱۹ March ۱۱
یکی از معروفترین رمان‌های جهان، دن کیشوت، مردی از لامانچا نوشته سروانتس است که در قرن شانزدهم میلادی نوشته شد.

یکی از معروفترین رمان‌های جهان، دن کیشوت، مردی از لامانچا نوشته سروانتس است که در قرن شانزدهم میلادی نوشته شد. این رمان به لحاظ جایگاه تاریخی که از آن به عنوان نمونه اولیه رمان در جهان یاد می‌شود بسیار اهمیت دارد و از آنجا که در گذشته برخی شخصیت‌های داستان‌های معروف یک تیپ حساب می‌شدند اهمیت دن کیشوت بسیار بالاتر هم رفته است. همچنان که راسکولنیکوف جنایت و مکافات داستایفسکی از نظر پرورش یک تیپ بی‌همتاست دن کیشوت هم جایگاهی والا دارد.

دن کیشوت یک شخصیت دچار توهم است که بر اثر خواندن رمان‌های تاریخی خود را شوالیه‌ای می‌انگارد که با اشرار مبارزه می‌کند و به همین دلیل این مرد متعلق به یک دوران طی شده با هرچه که می یابد ابزاری برای دفاع می‌سازد و بعد از این که در اثر توهم یک آسیاب را دشمن می‌پندارد، با آن به ستیز برمی‌خیزد و در این مبارزه جان خود را وسط می‌گذارد.

این مبارزه نه تنها به لحاظ اساس، مبارزه‌ای واقعی به حساب نمی‌آید، بلکه او را به ذلت و مرگ هم می‌کشاند.

در عصر ما بسیار بوده اند مبارزانی که برای خود یک حکم ایدئولوژیک صادر کرده اند و در تعقیب ماموریتی که واقعی نیست خود را به ذلت و مرگ کشانده اند و معلوم نیست بر چه اساسی آنها به این مبارزه تن می دهند و نابود می شوند.

بسیاری از مبارزات ایدئولوژیک برمبنای تفکری از پیش تعیین شده و غلط شکل می گیرند. ماموریت مادورو برای نجات ونزوئلا در حالی که توسط مردم تفویض نشده است همچنان علی رغم اراده مردم ادامه دارد و آنها را برای سیر کردن شکم به سطلهای زباله کشانده است. ماموریتی که دخالت آمریکا آن را بدتر هم کرده است. به راحتی می توان از طریق مراجع بین المللی قانونی برای انتخابات تحت نظارت سازمان ملل برگزار کرد تا اراده مردم بر کشور حاکم شود. یادمان هست در عهد ساندینیستها در حالی که دولت وقت کاملا از اداره کشور عاجز مانده بود با برگزاری انتخاباتی تحت نظارت سازمان ملل دولت تغییر کرد و انقلابیون به جای مقاومت در مقابل اراده مردم تسلیم آن شدند و نتیجه را پذیرفتند.

مادورو هم اگر تسلیم رای مردم شود و انتخابات در چارچوب سازمانهای بین المللی را بپذیرد دیگر لازم نیست در راه مردم بیش از این فداکاری کند و مردم یک کشور نفتی را به جبر به سوی سطلهای زباله اعزام کند. اگر آمریکا و جناب ترامپ احمقانه وارد داستان ونزوئلا نمی شدند، ای بسا که می شد همین راه را برای مشکلات کشور پیشنهاد کرد. زیمبابوه خود الگویی دیگر بود. موگابه زیر بار فشار حکومت داری کنار کشید و راه را برای مردم هموار کرد.

پذیرش رای و اراده مردم همواره راه ثبات کشورها بوده است. دیده ایم که در اثر تکثر و پذیرش گونه گونی فرهنگی آرامش بر کشورها حاکم شده است. یک نمونه درخشان آن سوییس است که در هر مشکل و معضلی تصمیمات به مردم واگذار شده و کسی برای پذیرش زحمت اداره کشور خود را به مردم تحمیل نکرده است.

در دوران معاصر هیچکس نمی تواند بدون مراجعه به آرای مردم ادعا کند که اراده آنها را نمایندگی می کند.

.......................................................

مدیر موزه‌ها و مرکز اسناد صنعت نفت ایران


ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر: